Aşağıdaki video, modern dokunmatik kontrollerle iPhone'umda kusursuz bir şekilde 60 FPS hızında çalışan Morrowind oyununu gösteriyor. Hemen altında, iPhone'da çalışan ve 120 Hz ProMotion ekranından tam anlamıyla faydalanan bir başka klasik oyun olan Duke Nukem 3D yer alıyor. Üçüncü örneğimizde ise Serious Sam: The First Encounter var...
Duke Nukem 3D ve Serious Sam'in iOS'ta çalışan, tamamen işlevsel kaynak kod portlarını bir haftadan kısa bir sürede tamamlamayı başardım; bu süreçte 100 dolarlık ChatGPT Pro hesabımın haftalık kullanımının büyük bir kısmını kullandım. Morrowind ise çok daha uzun sürdü: birkaç hafta süren deneme yanılma, çıkmaz sokaklar ve nihayetinde yapay zekayla çalışma şeklimi tamamen yeniden düşünme süreci yaşadım.
İşin garip yanı, bunların hiçbiri aslında benim uzmanlık alanım değil. Ben bir oyuncuyum ve teknoloji gazetecisiyim. Kod yazmayı en ufak bir şekilde bile bilmiyorum.
Yapay zekânın hayatımızı değiştirdiği pek çok yol var şu anda, ancak bence hiçbiri bana en sevdiğim PC oyunlarından bazılarını iPhone'umda kendi başıma, birkaç gün içinde, hiçbir eğitim veya insan teknik desteği olmadan, sadece ben öyle karar verdiğim için (ve yapıp yapamayacağımı görmek istediğim için...) çalışır hale getirmek kadar çocuksu bir sevinç yaşatmadı.
iPhone'da Morrowind oynamak başlı başına muhteşem bir deneyim. Ama bunu herkesin yapabiliyor olması akıl almaz bir şey. Bunu, bir geliştiriciden özellik talep ederek, bir yayıncıyı bekleyerek veya terk edilmiş bir portun yeniden canlandırılmasını umarak değil, mevcut bir açık kaynak projesini alıp istedikleri özel şeye doğru iterek yapabiliyorlar.
Gerçekten de tuhaf zamanlardan geçiyoruz.
Pocket PC Portlarından Yapay Zeka Kodlama Ajanlarına
Desteklenmeyen donanımlarda yapılan, biraz garip portlara her zaman bir zaafım olmuştur. Çocukken PSP'm yoktu. 2004 yılı olmasına rağmen bodrumda bir PlayStation One'ım ve oldukça kötü durumda bir bilgisayarım vardı. Babam ise Windows Mobile Pocket PC'ye ihtiyacı olmadığına karar verdikten sonra bana eski HP iPAQ'ını vermişti.
Çocukluğunuzun büyük bir bölümünü PS1 ile geçirdiğinizde, elinizdeki kaynaklarla yaratıcı olmanız gerekiyor. O Pocket PC'de akla gelebilecek hemen her şeyi çalıştırmanın yollarını bulmak çok eğlenceliydi.
Anlaşılmaz bir nedenden dolayı, orijinal Age of Empires, tek oyunculu kampanyaları ve dokunmatik ekran desteğiyle birlikte resmi bir Windows Mobile sürümüne kavuşmuştu. 3,5 inçlik bir ekranda şaşırtıcı derecede iyi oynanıyordu.
İnternette de birçok resmi olmayan, ev yapımı port vardı. Orijinal Tomb Raider'ı , tank kontrollerini iPAQ'ın küçük yön tuşlarına atayarak oynadım; Quake ve hatta Quake II'yi bile . İkincisi saniyede sekiz kare gibi inanılmaz bir hızda çalışıyordu ki bu teknik olarak bir slayt gösterisiydi ama o zamanlar mucizevi gelmişti.
Mesele asla bunların o oyunların en iyi sürümleri olması değildi. Açıkçası değillerdi. Ama onları hiç de uygun olmayan bir yerde çalıştırmayı başardım ve bunun karşılığında saatlerce eğlendim.
Sonunda bir Android cihaz edindiğimde, ilk yaptığım şeylerden biri ona yükleyebileceğim PC ve konsol oyunlarını aramaktı. Yıllarca yarım kalmış emülatörlerle, terk edilmiş kaynak kod portlarıyla ve yıllardır kimsenin güncellemediği sürümlerdeki garip, zorlama kontrol şemalarıyla uğraştım.
Doom 3 ve Jedi Academy'nin Android sürümleriyle birlikte OpenMW'nin ilk sürümlerini takip ettim . Geliştiricilerinin başardıklarına hayran kaldım, ancak çoğu zaman çok fazla aksaklık vardı. Bu oyunlar hiçbir zaman öylece alıp oynayabileceğim oyunlar haline gelmedi.
Kesinlikle bir yazılımcı değilim. Kodlara alerjim var. Hatta bilgisayar laboratuvarında "Merhaba Dünya" yazmakta bile zorlandım. Yine de, bu projelerin etrafındaki kültüre hayran kaldım: İstediğiniz bir şey yoksa, kaynak kodunu inceleyebileceğiniz, birkaç inatçı insanı bir araya getirebileceğiniz ve kendiniz yapmaya çalışabileceğiniz fikri.
OpenMW (The Elder Scrolls III: Morrowind'in açık kaynaklı uygulaması) ve Daggerfall Unity gibi yıllardır takip ettiğim projelerde, eğer katkıda bulunacak veya iyileştirmeler yapacak becerilere sahip olsaydım kesinlikle yapardım diye sık sık düşündüm. Ancak bu, en azından son birkaç aya ve yapay zeka kodlama ajanlarının hızlı yükselişine kadar, konuşmanın sonu oldu .
İşte tam bu noktada vibecoding devreye giriyor.
Hayır, cidden. Ben de çok şüpheciydim ve kötü üretilmiş "yapay zekâ saçmalıklarının" hayranı değilim. Bir chatbot'a belirsiz bir istek yazmanın sihirli bir şekilde çalışan bir yazılım sunacağına inanmıyordum. Ve sürpriz, sürpriz, işler böyle yürümüyor.
Dikkatimi çeken şey, yapay zekâ ajanlarını kullanarak Command & Conquer: Generals oyununu iOS'a , platforma özel tasarlanmış dokunmatik kontrollerle birlikte taşıyan bir geliştirici hakkında okuduğum bir yazıydı. Google'ın Yapay Zekâ Stüdyosu Lideri Ammaar Reshi, bu başarıyı X'te paylaştı ve Anthropic'in amiral gemisi modelinin ağır işleri yaparken kendisinin de cihaz üzerinde oyun testini ve kalite kontrolünü üstlendiği Fable ile birlikte "insan+yapay zekâ" iş akışından yararlandığını söyledi.
Bu, tek bir geliştiricinin birkaç gün içinde hayata geçirmeyi başardığı bir projeydi. Ammaar'ın kendi sözleriyle, insan müdahalesinin büyük kısmı Fable'ı ve alt ajanlarını yönlendirmek, çıktılarını test etmek, sorunları belirlemek ve sistemi amaçlanan sonuca doğru yönlendirmekten ibaretti. Bu, "oyun yap" yazılı sihirli bir düğmeye basıp Fable'ın yerel arm64 kodunu üretmesini beklemek gibi gelmiyordu. Daha çok hızlı, yetenekli ama dar görüşlü bir teknik ekibi yönetmek gibiydi.
Günlük işim olarak dijital pazarlama ajansı işletiyorum ve Doğu Avrupa ile Asya'ya yayılmış bir ekibi yönetiyorum. Yetenekli ancak birbirinden kopuk bir ekip üyelerini net bir şekilde belirlenmiş hedeflere doğru yönlendirmek benim uzmanlık alanım.
Bu da bana biraz tuhaf bir düşünce verdi...
Devamı için bakınız :
https://www.techspot.com/article/3165-g ... vibecoder/
