Yıllar boyunca "entegre grafikler" teknik olarak CPU'nun yakınındaydı, ancak üzerinde değil. İlk PC platformları, bir CPU'yu GPU içeren bir kuzey köprüsü yonga setiyle eşleştiriyordu ve daha sonra bazı ürünler GPU'yu aynı pakete yerleştirdi, ancak yine de aynı kalıpta değildi. Bu ayrım ince ama önemli :
Yaygın bir yanlış tahmin, Intel Clarkdale / Arrandale (2010)'dir. Bunlar, "Intel HD Graphics" markalı ilk tüketici Core i3 ve Core i5 parçalarıydı: popüler SKU'lar arasında Core i5-661 , i5-650, i3-540 ve mobil i5-430M vardı. Ancak, bu CPU'lar aslında çok çipli bir modül (MCM) kullanıyordu : bir kalıp 32 nm'de CPU çekirdeklerini barındırırken, ikinci ayrı 45 nm kalıp GPU ve bellek denetleyicisini içeriyordu . Bir alt tabakayı paylaşıyorlardı, silikon değil. Pazarlama çizgileri bulanıklaştırdı, ancak mimari olarak GPU hala CPU silikonunun bir parçası değildi.
Bir diğer cazip cevap AMD Llano (2011) ve bu da buna çok yakın. Llano, x86 çekirdekleriyle aynı kalıp üzerine bir GPU yerleştirdi ve AMD'nin bugün hala kullandığı "APU" markasını tanıttı. Llano, tek bir silikon parçası üzerinde K10 tabanlı CPU çekirdekleri ve Radeon sınıfı bir GPU kullandı. Tüketici modelleri arasında AMD A8-3850 , A8-3500M ve A6-3650 vardı. Ancak Llano, Intel'in bitiş çizgisini geçmesinden aylar sonra piyasaya sürüldü.
Bilgi yarışmamızın doğru cevabı , Ocak 2011'de piyasaya sürülen Intel Sandy Bridge . Sandy Bridge, GPU ve CPU çekirdeklerini tek, monolitik bir yonga üzerine yerleştiren, önbellekleri ve ortak bir halka veri yolu yapısını paylaşan ilk tüketici CPU'suydu. Bu, tüketici alanında tamamen yonga üzerinde grafiklerin gerçek doğuşunu işaret ediyordu. Tanınmış modeller arasında Core i5-2500K, i7-2600K, i5-2400 ve mobil i7-2720QM bulunmaktadır. GPU artık ek bir bileşen değildi; CPU'nun yürütme kompleksinin birinci sınıf bir üyesi haline geldi.
Sandy Bridge, Intel'in 2010'lardaki en büyük mimari başarılarından biri olarak, çığır açan bir nesil olarak kabul edildi . İncelemeciler, watt başına performansını, Nehalem/Westmere'e göre büyük IPC kazanımlarını, güçlü Turbo Boost davranışını ve Quick Sync aracılığıyla şaşırtıcı derecede hızlı donanım video kodlamasını övdü.
iGPU'yu hiç kullanmamış meraklılar bile, çip düzeyindeki entegrasyonun daha sıkı güç yönetimi ve termal bütçeler sağladığını ve dolaylı olarak CPU performansına katkıda bulunduğunu fark etti. Sandy Bridge aynı zamanda büyük bir ticari başarıya da ulaştı; özellikle i5-2500K , oyuncular arasında bir efsane haline geldi ve uzun yıllar boyunca piyasada kalmayı başardı.
Bu değişimin uzun vadeli mimari sonuçları oldu. Grafik ve CPU alanları termal ve elektrik bütçelerini iş birliği içinde paylaşabildiği için güç yönetimi önemli ölçüde iyileşti. Bellek gecikmesi azaldı, kare hızı iyileştirildi ve medya kodlama blokları CPU tarafındaki zamanlamayla sıkı bir şekilde entegre hale geldi. Sandy Bridge, günümüzde basitçe "modern CPU" olarak adlandırdığımız şeyin şablonunu oluşturdu: aynı silikon levha üzerinde bir araya getirilmiş heterojen bilgi işlem kaynakları.
Dolayısıyla daha önceki birçok platform "entegre grafik" ile gelirken, Sandy Bridge aynı silikon levha üzerinde grafikleri barındıran ilk CPU'dur - modern "tek kalıpta CPU + GPU" döneminin gerçek başlangıcıdır.
